Kölsch-Lexikon

Uns kölsche Sproch

Do es ne Pussierstengel, dä mit singem Fisternöll jän ens knuutsche dät. Dat Alt mät evver Fisematentche, et hätt nämlich Schmacht no jet zo müffele. Wat hälste vun ner Kump Ädäppeleschlot met Flönz un Mostert un öntlich Öllich dobei. Nä, meint dat Alt, isch hät leever Himmel un Äd. De Blotwoosch kannste dämm Hungk jevve, die Hüng möjen su jet jän. Also jonn se müffele, un hingerher jitt et noch en Schiev Brut met Melekatömmelche-Marmelad.

Dat Drüggela is met däm Neres am schänge. Do kanns doch nit met bläcke Fööß in dä Jade jonn. Mer loße de Paveier kumme, dann kannste dat mache. Sin de Pänz doheim? Hück jit et Ähzezupp, evver de Woosch mot ich weg dunn, de wor schunn fimpschich. Neres, du muss mer mie Jeld jevve, wat soll ich met dä paar Nüsele? Jetz treck kein Schnuut, dingen Schabau han ich dir mitjebraat. No der Zupp jit et Krönzeletaat, evver eß nit zevill, suns häste esu Fettspektakel am Liev wie dat Schnüssetring von nevenaan. De Hipp is jestern puddelrüh durch dä Jade jelaufe. Hät es sich für nem Höppekrat verschrocke un is jäjen ne Pol jelaufe, jetz hätt et ne Schrom am Kopp, vielleich esu jar ne Blötsch.

Zinter Määtes un Fastelovend

Kölsch Verzällche

No hatte mer jrad widder der Elfte em Elften. Dat ess, je noh Temperament odder Einstellung, der Daach vum hellije Zinter Määtes, de Jenralprob för der Fastelovendssessionsoptack odder beids. Ich hann et dis Johr ärch schwer, dat usenein ze halde. Allt de janze Woch leefe Ovend för Ovend  Püütcher met ehre Fackele durch uns Veedel. Bei uns jitt et drei Jrundschulle un drei Kinderjäden, d. h. aan jedem Daach en der Woch ess ene Zoch un Singe aanjesaat.

Mänchmol muss de Mamm ehr Püütsche noch am Hängche halde. Wann die et ävver dommerwies am Elfte em Elfte ze lang en der Stadt usjehalden hät kann et sin, dat einem, su wie meer dis Johr, ne Clown met enem Quos aan der Hand un enem Latänche entjäje kütt, dä laut un jet schräch dat Leed vum hellije Zinter Määtes singk, dä ne jode Mann wor. Die Mamm hatt sich zwor noch flöck ehre bunte Kamesol usjetrocke, för luuter lel ävver et Avschminke verjesse.

Ich moot jriemele. Dober wor ich selvs allt op ener Elfte-em-Elfte-Fier jewäs, hatt mi ehsch Alaaf dis Johr jerofe un der ehschte Orden kräje. Dä hängk noem Wonnzemmer. Ihrlich jesaat, ich hatt op der Fier su e ärch Kribbele em Buch, dat mingetwäje der Fastelovend tireck hätt wiggejonn künne. Us dem Jedöns am Heumaat hann ich mich ävver erusjehalde un mich leever öm en Määtensjans för de Famillich jekömmert.

Dä Jedanke, dat fröher der Johrkreis an Zint Määte aanfing, kom mer en der Senn, un ich daach drüvver noh, dat jetz die besennlije Adventszick vör de Döör steit. Ich muss der Adventskranz binge loße, feel et mer en, loore, ov Züch för ze schmücke em Huus ess, Kääze besorje un künnt mich allmählich öm Jeschenke för et Chresskind kömmere.

Klor, dat ich der Fastelovend flöck verdrängk hatt. Jester kom ene Breef vun enem Diakon, dä mich widder zeröck jehollt hät. Natörlich jingk et öm en Mess. Ävver nit, wie ze vermode wör, öm der Advent. Nä, et wor die Aanfroch, ov ich, wie jedes Johr, widder Deile vun de liturjische  Texte för de deutsch-kölsch-englische Mess am Fastelovendssonndaach en Maria Himmelfah`t en et Kölsche üvversetze künnt. Un wie ich kann! Besonders jän!
Kirch un Fastelovend jehöre eifach zesamme! Woröm alsu kein Üvversetzung en der Adventszick? Jo, dann noch en schön Zintermäätensfastelovendsadventszick zesamme!

Kölsch vun A - Z